İsenbike Togan: Metot Bilgisi-Eğitimden Sohbetlere ve Dostluklara yazısı ilk önce Ahmet Emre Ateş üzerinde ortaya çıktı.

Prof. Dr. İsa Eşme’nin Yarım Kalan Aydınlanma Atılımı Köy Enstitüleri (Kültür Üniversitesi, 2021) adlı kitabının ardından aynı yıl içinde Prof. Dr. Ahmet Emre Ateş’in “Kazma-Kürek Defter-Kitap/Sekülarizm ve Romantik Milliyetçilik” (İletişim, 2021) adlı bilimsel kitabı yayımlandı. Emre Ateş, Fars dili ve edebiyatı konusundaki araştırmalarıyla Türk doğubilimcisi sayılan, İstanbul Üniversitesi’nin “efsane” hocalarından Prof. Dr. Ahmet Ateş’in torunu, siyaset bilimci Prof Dr. Toktamış Ateş’in de yeğenidir. Ateş, Köy Enstitülerine yönelik bu önemli araştırmasıyla büyüklerinin yolunu izleyerek yetiştiği bilgi ocağının ateşini günümüzde de söndürmüyor.  

ÇALIŞMA YÖNTEMİ

Ateş, araştırmasında, Köy Enstitülü yazarlardan alıntı yapmakla yetinmiyor, yaşadıkları yerlere gidip onları dinleyerek neredeyse ayrı bir kitap oluşturabilecek röportajlar yapıyor. 

Yazarlarla bağlantısını kurmamdan dolayı incelik gösterip kitabında benim adımı da anıyor.  

Kitabın özgünlüğü, Cumhuriyet tarihinin en tartışmalı konularından olan Köy Enstitüleri sorununu bütünselliğiyle görmesinden geliyor. Kavramları açıklamaya önce kitabının adından başlıyor: 

“Kazma-Kürek, Defter-Kitap beraberliği, Enstitülerin, ‘iş içindeeğitim’ (‘imece’) yöntemlerine verdiği önemi de vurgulayarak köylünün çalışarak öğrenmesini ve bu deneyim içinde vatandaş sayılmasını öngören bir aydınlanma, kalkınma projesi” olduğunu savunuyor.  

ROMANTİK MİLLİYETÇİLİK

Ateş, bu yorumla şu sonuca varıyor:         

“ ‘Köy Enstitüleri’ romantik milliyetçilik, ‘tabiat anayla köylü babanın’ arasının düzelmesi, aynı zamanda köyün cumhuriyet rejimini içselleştirmesi ile doğru orantılı olmuştur. Romantik milliyetçilikteki, doğa ve tarihsellik vurgusuyla cumhuriyetin, ulus-devlet inşası olduğuna inanıyor. Toplumların eğitildikçe uluslaşması ile toprakların işlendikçe yurtlaşması arasında bir bağlantı kuruyor. Toprakların işlendikçe yurtlaşması, tabiata hâkim olan ve ileri cemiyetler yaratmayı amaçlayan Köy Enstitülerinin en önemli söylemi olmuştur.”

Yazar bu bağlamda sekülerizm terimini kullanarak “dinin toplumsal değil, bireysel olarak yaşanması”nı öngören laik bir toplum anlayışı olduğu kanısında.        

SONUÇ

Köy Enstitülerindeki bu anlayış, “dinin elden gittiği” ileri sürülerek, köylünün emeğini hiçe sayan toprak ağalarının oylarıyla iktidara gelen siyasal partilerin de benimsemesiyle ulusallaşmada kaçınılmaz etkisi saptanan Cumhuriyetin en önemli eğitim kurumlaşmalarından olan Köy Enstitülerinin kapatılmasına yol açmıştır. 

 O yıkım döneminde, bilim insanlarının, sanatçıların yer aldığı Tercüme Bürosu’nun yayımladığı dünya klasiklerinin basımı durdurulmuş, toplumu düşünmeye, yaratıcılığa yönelten hümanist anlayışın yuvası halkevlerinin kapısına kilit vurulmuştur.

12 Eylül 1980’de askeri darbeyle laikliği kökten yok etmeye çalışarak bağnazlığın yayılmasına yol açan Kenan Evren, bilim-düşünce-felsefe-yaratıcı sanat dilinin gelişmesine büyük emeği geçen Türk Dil Kurumu’nu 1983’te kapatarak kültür tarihinin en ağır suçunu işlemiştir.    

Bu olumsuz girişimlere karşın, Köy Enstitülerinin her dönemde gündemdeki yerini koruduğunu görüyoruz. İsa Eşme, Yarım Kalan Aydınlanma Atılımı Köy Enstitüleri adlı kitabında, bu kurumlaşmaları “Kent Enstitüleri” adı altında belediyelerin sürdürebileceğine yönelik araştırmalar yaptığına da değiniyor. Son yıllarda başta Kartal, Bornova belediyeleri olmak üzere birçok kültür kurumunda kendiliğinden uygulamaya geçildiğini gazetelerde okuyoruz. 

Kaynak: https://www.cumhuriyet.com.tr/yazarlar/adnan-binyazar/kazma-kurek-defter-kitap-1919132

Adnan Binyazar: Kazma-Kürek/ Defter-Kitap yazısı ilk önce Ahmet Emre Ateş üzerinde ortaya çıktı.

Ahmet Emre Ateş’in üç kuşak üzerinden anlattığı Ahmet Ateş Ailesi: Hatıralar Belgeler Resimler kitabı Büyüyenay Yayınları arasında okurla buluştu. İzi sürülen aile çevresinde bir dönemin sosyal hayatına tanık oluyoruz.

Ahmet Emre Ateş, Uluslararası İlişkiler Doçenti. 1980 doğumlu. Ailesinin, kendisi dahil, geriye doğru üç kuşaklık tarihini kaleme almış. Arkasında sözlü tarih çalışmaları, özlü bir fikrî ve edebî mesâinin bulunduğu anlaşılan eser, dedesi, Şarkiyâtçı Ahmet Ateş’in adıyla adlanmış: Ahmed Ateş/ Ailesi: Hatıralar, Belgeler, Resimler. Büyüyenay Yayınları arasında çıktı.

Sosyal tarihle iç içe geçmiş bu tür anlatımlar, son yirmi-otuz yıl içinde, Türkçede bir hayli yaygınlık kazandı. Hatta bir tarafıyla popülerleşti bile denilebilir. Yüz yıllık bir süreyi kapsayan Ahmet Emre Ateş’in çalışması, benzerleri arasında, kendine has özellikleriyle ayrışan, özgün bir çalışma olmuş. Renkli kişiliklerin bulunduğu Ateş ailesini, yazar, birçok yönüyle ve bir yaşantı halinde bize iki yüz sayfa içinde sunmayı başarmış.

İzi sürülen aile çevresi içinde birincil rol Dede Ahmet Ateş’e ait görünüyor. Fakat başka tanınmış simalar da var. Amca Toktamış Ateş gibi.. Baba Ertunga Ateş’in de –diğerleri kadar onu öne çıkarmasa da- şairlik yönü bulunuyor. En renkli sima ise Ahmet Ateş’in eşi, babaanne Fikret Ateş.. Emre Ateş, 1966’da, kırk dokuz yaşında, bir kalp kriziyle hayata veda eden dedesini tanıma fırsatı olmasa da yirmi iki yaşına kadar babaane sefasını sürer. Aile içindeki odak şahsiyet konumunu baştan itibaren koruyan Fikret Ateş, doğal bir şekilde, bu eserin de odağına yerleşmiş olur.

Ahmet Ateş ismini, yetmişli yıllarda, Edebiyat Fakültesi’ndeki hocalarımdan duymuştum ilkin. Fakat Fikret Ateş ismini, 1990’lı yılların sonlarına doğru Orhan Okay’dan duyacaktım. Okay, Ateş ailesini, 1950’li yıllardaki öğrenciliğinden tanıyordu. Fakülte bünyesinde, her yıl yaz aylarında, hoca ve öğrencilerden oluşan bir grup halinde Anadolu şehirlerindeki kütüphanelere yapılan araştırma gezilerinden.. Bu keşfe açık (öğrenciler için yetiştirici) saha çalışmalarına bazı hocalar ailecek geliyormuş. Ateş ve Çetin (Nihat Çetin) ailesi gibi.. Orhan Okay, Fikret Hanımı, o sıralar 12-13 yaşlarında olan oğulları Ertunga ve Toktamış’ı o seyahatten biliyordu. Dominant bir eş ve ele avuca sığmaz iki erkek çocuk! Ahmet Ateş ise aile yönetimini ellerine teslim ettiği karısıyla “uyumlu”, mutlu bir aile babası!

Edebiyat Fakültesi, bir tarihten sonra dahil olduğum büyük bir çevreydi benim için. Oradaki anılarımız, tanıklıklarımız yanında yetişemediğimiz eski hocaları da kapsayan bizden önceye ait anekdotlar, yaşanmışlıklar.. Yıllar geçtikçe büyüklerimizden bize bizden de sonraki kuşaklara doğru akıp durdu. Hiç tanıyamadığımız eski hocalar da dâhil, o çevreden birçok isimle aynı aileden gibi olduk.

Ahmet Emre Ateş’in bu kitabında anlattığı çevreye bütünüyle aşina çıkmam mümkün değil elbette. Hiç ilgili olmadığım uzak isimler, teğet geçtiklerim ve doğrudan ilgi alanıma girenler! Hâsılı güzel bir okuma deneyimi yaşadım. Bunda Emre Ateş’in sağlam, neo-klasik Türkçesinin de büyük payı oldu elbette. Bu dil ona aileden, özellikle de babaanneden miras olmalı. Emre Ateş’in elinde yeni bir canlılık kazanmış. Edebî değer de içeriyor.

Aile tarihleri sosyal tarihin canlı bir parçası oluyor. Bu açıdan bakınca da çok değerli buldum eseri. Bir aile hikayesinin arka planında şehrin değişim ve dönüşümüne ilişkin seksen yıllık bir süreci de az-çok izleyebiliyorsunuz. Ancak, babaanne gibi bir hafıza kutusuna sahip olsa, bir bakıma onun çekim dairesi içinde büyüse de Emre Ateş bir “Suriçili”nin baktığı açıdan bakıyor doğal olarak. Mesela dedesi veya arkadaşı Mehmet Kaplan gibi değildir onun pozisyonu. Dışarıdan gelmemiştir, bir Anadolu insanı gibi tutunma mücadelesi vermemiştir şehirde. Zaten şehre aittir. O bakımdan güvendedir.

GÖÇLER ÜZERİNE

“Gecekondu” kelimesinin tarihi çok eski değil. Yeterince inceleyemedim, yetmişlerden sonra bile olabilir. Olgunun kendisi ise 1940’lara kadar iner. Elli ve nihayet altmışlarda zirveye ulaşır. Her dönüşüm bir bozulmadır, en azından başlangıçta. Fakat söz konusu şehir İstanbul’sa bazı yorumlar yanıltıcı olabilir. En azından tek bir açıyı veriyor olabilir bize. Büyük göç dalgalarına maruz kalma, bu şehrin tarihinde çoğu zaman var olmuştur. Hatta daha iddialı bir söz edeceğim: Şehri sürekli dinamik tutan da bu göçlerdir! İstanbul medeniyet merkezi olarak üst düzeyli bir dönüştürücülük işlevi yüklenmiştir. Bir delil de sunacağım: Karagöz ve Hacivat.. Orta oyunumuzdaki Trabzonlu, Kayserili gibi tipler. Veya azınlıkları temsil eden diğerleri.. Birer konuşma ve davranış laboratuarıdır bu görsel sanatlarımız. Dışarıdan geleni, perde veya doğal bir sahnede kendi karikatürüyle karşılaştırır. Eğlendirirken eğitir onları.

Fikret Hanıma tekrar dönmeden bu yazıyı bitirmek istemiyorum. 1930’lu yılların gazetelerini tararken, Mehmet Kaplan dolayısıyla Fikret Hanımla ilgili bir iki ayrıntıyı da not etmişim. 1938 yılı içinde yapılan edebiyat faaliyetlerinde onun adı da geçiyor. Yapılan edebiyat gecelerinde, ihtifallerde Ali Nihat Tarlan ismi hep ön sırada. Ayrıca şiir okuma, program sunuculuğu gibi diğer işlerde iki öğrencinin ismi sık sık geçiyor: Mehmet Kaplan ve “İzmirli Fikret”!

Fikret Hanım’ın bir öğrenci bursuyla Almanya’ya gidişinden bu kitapta da bahsediliyor. Emre Ateş 1938 olarak kaydediyor bu tarihi. Hâlbuki Necatigil’in 4 Temmuz 1937’de Berlin’den Tahir Alangu’ya sıcağı sıcağına yazdığı, bu yolculuğu tüm ayrıntılarıyla içeren bir mektup var. (Fahir İz ve Behçet Necatigil Fikret Hanım’ın yola beraber çıktığı iki fakülte arkadaşı.)

Bu kitapta Sabahattin Ali, Pertev Naili Boratav yanında Halide Edip ve Adnan Adıvar, Hellmut Ritter, Reşit Rahmeti Arat, Şerafettin Yaltkaya, Mükrimin Halil Yinanç gibi dönemin önemli birçok simasının da adı geçiyor. Bunlarla aile dostlukları var Ateş ailesinin. (Baskın ve duygusal Fikret Hanımla Halide Edip; eşleri karşısındaki pozisyonlarıyla Ahmet Ateş ve Adnan Adıvar arasında paralellikler kurmamak mümkün değil.)

Bu kitap dolayısıyla isminden haberdar olduğum Ahmet Emre Ateş, popülizme düşmeden, her bakımdan sıhhatli bir çalışma ortaya koymuş. Tebrik edilmeyi hak ediyor.

Kaynak: https://www.yenisafak.com/hayat/bir-sarkiyt-alimiahmet-ates-ve-ailesi-3648267

Bir Şarkiyât Alimi Ahmed Ateş ve Ailesi yazısı ilk önce Ahmet Emre Ateş üzerinde ortaya çıktı.

Doç. Dr. Ahmet Emre Ateş’in dedesini ve ailesini anlatırken dönemi, siyasal şartları altında değerlendirdiği ‘Her Sayfası Altın Değerinde: Ahmed Ateş’ kitabı nisan ayında okura sunuldu. Sosyal bilimlere ilgi duyanları kışkırtan kitaplar basan Büyüyenay Yayınları tarafından yayımlanan kitap, Arap, Fars ve Türk filolojileriyle meşgul olmuş son devir mütehassıslarından olan Ahmed Ateş’in biyografisinden çok bir aile ve dönem monografisi tadında.

ŞABAN ÖZDEMİR

Şark klasiklerine merakı olanların muhakkak duyduğu bir isim Ahmed Ateş… İmzası olan her eser hâlâ birçok okuyucunun baş ucu kitabıdır. Arapça ve Farsçaya olan derin vukufiyetinin yanında birçok yabancı dili bilmesi de onu filologlar arasında ayrıcalıklı bir yere oturtmuştur. Bunun yanında Ahmed Ateş, şarkiyatın efsane ismi olan Hellmut Ritter’in asistanlığını yapıp ondan istifade etmiş, Tahsin Yazıcı ve Nihat M. Çetin gibi isimleri yetiştirmiştir. Kitap; Ateş ailesi genelinde bir monografi, Ahmed Ateş özelinde bir biyografi, yazar cenahından da bir hatırat özelliği taşıyor.

Torunu Doç. Dr. Ahmet Emre Ateş, kitapta dedesinin doğumundan ölümüne kadarki serencamını belgeler, tanıklıklar, fotoğraflarla birlikte veriyor. Eşi Fikret Hanım’ın Mekke’de başlayan hayatının İstanbul’da Ahmed Ateş’le birleşmesini; yeni kurulan Cumhuriyet’e tanıklıktan, zamanla dönüşen, dönüşürken kimliksizleşerek eriyip biten İstanbul’u samimi bir kalemden okuyacaksınız. Halide Edip’ten Behçet Necatigil’e Bernard Lewis’ten Muhammed Hamidullah’a, Elif Naci’den Hamit Görele’ye kadar yüzlerce edebiyatçı, sanatçı ve âlimi de bulacaksınız kitabın satır aralarında. Özellikle akademisyen olmak isteyenlerin Ahmed Ateş’in çalışma disiplinini anlatan satırları okurken çok istifade edeceklerine eminim.

Eski insanların bazıları mahviyet makamında olduklarından, bazıları yoğunluktan hatırat yazmayı ihmal etmişlerdir. Onların bu ihmalini telafi etmeyi üzerlerine vazife bilen çocukları ya da torunlarının bu tip eserler yazmaları kültür dünyamız için büyük bir eksikliğin telafisidir. Ahmet Emre Ateş, üzerine düşen vazifeyi hakkıyla yerine getiriyor. Dedesini ve ailesini anlatırken dönemi, siyasal şartları altında değerlendiriyor. Pırıl pırıl bir üslupla yazılan kitap, ismi ile müsemma: Her sayfası altın değerinde…

TOKTAMIŞ ATEŞ’İN DE BABASI

‘Her Sayfası Altın Değerinde: Ahmed Ateş’ kitabı aynı zamanda bir aile monografisi. Mehmet Akif’in cenazesinde bizzat bulunup cenazenin kaldırılmasına vesile olan, kocası askerdeyken kışlanın içine çadır kuran, dönemin birçok sanatçısı ile dostane ilişkiler geliştiren Cumhuriyet’in timsal öğretmenlerinden biri olan eşi Fikret Hanım’a ait anekdotlar da eminim ki okuyanlara enteresan ve keyifli gelecektir. Öbür taraftan bir döneme fikirleri ve beyefendiliğiyle damga vuran Ahmed Ateş’in oğlu Toktamış Ateş ve ailenin diğer üyeleri hakkındaki ilginç bilgi ve hatıralar da önemli.

ŞEHRİYÂR’I TÜRKİYE’YE TANITAN KALEM

1913’te Gaziantep’te doğan Ahmed Ateş, demiryolu müteahhitliği yapan ve aslen Konyalı olan Ateşzâde Mustafa Bey’in oğlu. Ateş, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi’nde ‘Arap, Fars ve Türk filolojileriyle meşgul olmuş son devir mütehassıslarından’ tanımıyla kayıtlı. Ansiklopedideki bilgilerde, yüksek tahsilini İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nde yapan Ateş’in fakülteden mezun olunca Arap-Fars filolojisinde hocalık yapan Prof. Dr. Hellmut Ritter’in asistanı olduğu belirtiliyor.

“an-Nâbigat ad-Dubyâni” adlı çalışması ile 1943’te doçentliğe yükselen Ateş’in bölümün öğretim ve ilmî araştırmalarına en salâhiyetli şahsiyet olarak yön verdiği belirtiliyor. 1953’te profesör olan; 1956’dan itibaren Şarkiyat Mecmuası’nı çıkaran, çeşitli ilmî müessese ve teşekküllerde ilmî ve idarî görevler almış olan Ateş’in hayatında, ehemmiyet sırasına göre, hocalığının ve Şarkiyat Enstitüsü müdürlüğünün hemen arkasından İslâm Ansiklopedisi murahhas müdürlüğü geldiği belirtiliyor. Ateş’in çoğu Arap, Fars ve Türk filolojileriyle ilgili telif, tercüme veya metin tesisi mahiyetindeki eserlerinin belli başlıları ise ‘Sindbâd-nâme’ (1948), ‘Kitāb Tarcumān al-balāġa’ (1949), ‘Vesiletü’n-necât (Mevlid)’ (1954), ‘Sultan Mahmud ve Devrinin Tarihi’ (1957), ‘Selçuklular Tarihi’(1960), ‘Risāla fī māhiyat al-ʿişḳ’ (1959), ‘Şehriyâr ve Haydar Baba’ya Selâm’ (1964) ve 1966’daki vefatından sonra yayınlanan ‘İstanbul Kütüphanelerindeki Farsça Manzum Eserler Kataloğu (1968) olarak belirtiliyor.

Kaynak: https://www.karar.com/kultur-sanat-haberleri/altin-degerinde-bir-aile-monografisi-1633613

Altın Değerinde Bir Aile Monografisi yazısı ilk önce Ahmet Emre Ateş üzerinde ortaya çıktı.

Aile tarihlerini merakla okurum. Hiç kuşkusuz o tarihin içinde yer alan kişilerin önemi belirler merakımın derecesini.

Ateş Ailesi’nin çalışmalarını bilirdim, sevgili Toktamış Ateş yakın arkadaşımızdı.

Bayram günlerinde okuduğum, Ahmet Emre Ateş’in kaleme aldığı bir kitap:

‘Her Sayfası Altın Değerinde: Ahmed Ateş – Ailesi: Hatıralar, Belgeler, Resimler.’

Ömrünü bilime adamış Ahmed Ateş’in eşi Fikret Ateş’in ekseninde, bu anılardan bilim dünyasını, dönemin önemli kişilerini de tanıyoruz.

Yaşadıkları sur içindeki evi ve kütüphaneyi Toktamış’tan dinlerdik.

Tanıtım cümlesi, etkili bir tasvir özelliği taşıyor:

“İstanbul’da güngörmüş ahşap mobilyaların kitap kokusuyla karıştığı hatıralarla dolu bir ev. Prof. Dr. Ahmed Ateş ve ailesinin evi. Türkiye’de kültür, bilim ve siyaset üçgeninde yaşananların kısa tarihini anlamak açısından önemli bir kesişim noktası…”

Torun Ahmet Emre Ateş’in kitabı, kendi tanımıyla; biraz otobiyografik, biraz monografik.

Yazar ‘Önsöz’de dedesini Michel Aubin’in bir sözüyle tanıtıyor: “Onun yazdığı her sayfa altın değerindedir.”

“Dedemi anlatırken sadece ailemi anlatmakla kalmıyor, kendimi ve yaşadığımız kenti de anlatıyorum.

Ailem ile Suriçi bölgesi – yani eski İstanbul – aralarında, İstanbul’un Suriçi ile yaptığından daha sadık bir evlilik yapmışlardı. Şarkiyatçı veya diğer bir deyişle müsteşrik ile edebiyat öğretmeni Fikret Ateş çifti burada evlenmişler. Çocuklarını yani babam Ertunga Ateş ile Toktamış Ateş’i burada büyütmüşlerdi.

Ahmed Ateş sakin mizaçlı ve hayatını araştırmalarına adayan bir şarkiyatçıydı. Babamın söylediğine göre her akşam eve dönerken tahin helvası getirmenin dışında evle ilgili hiçbir şeye de karışmazmış.”

*

Ahmed Ateş nasıl biriydi?

“Komşularının ‘Sabah saati onun evden çıkışına göre ayarlardık’ dediği Ahmed Ateş, bayram günü dahi her akşam yemeğinden sonra iş dönüşü, eve gelişinden yatasıya kadar çalışmaya devam edermiş. Her gün, önce sabah Edebiyat Fakültesi’ne gidip oradaki işlerini halleder, öğleden sonra İslâm Ansiklopedisi için çalışmaya otururmuş. Akşamüzeri çalışmaya da ya Koca Ragıp Paşa Külliyesi’ne ya da müdürü olduğu Şarkiyat Enstitüsü’ne eser incelemeye gidermiş.”

Yazarın sözünü ettiği Laleli’deki Mesihpaşa Caddesi’nde üniversite yıllarımda oturduk. Anacaddeden oraya inen sokak da “Şair Haşmet Sokağı”ydı. O cadde ve Laleli semti, üniversite hocalarının oturdukları yerdi.

‘Koska 1955’ bölümü, yalnız bir ailenin yaşamından kesitler değil, İkinci Dünya Savaşı’ndan, 6-7 Eylül hadiselerinden, Varlık Vergisi’nden sonraki dünyaya da, etkilerine de değiniyor.

Ev taşınmalarında kitapların serüveni en çok düşünülenlerin başında gelir.

Ahmed Ateş’in ölümünden sonra Bâki Hoca (Abdülbâki Gölpınarlı) mezar taşına bir tarih düşmüştür.

Son bölümde neler var?

Ahmed Ateş’in Kitapları

Ahmed Ateş’in Makaleleri

Kaynakça

Belgeler

Dizin

Unutulmayacaklar listesindeki kişilerden biriydi Ahmed Ateş. Bu kitabı başta biliminsanlarının okumasını tavsiye ederim. Çalışma temposu konusunda örnek alınacak bir yaşam.

Eli kalem tutan aile bireylerinin hayatlarının kitaplaştırılmasını sağladığı için ayrıca Ahmet Emre Ateş’e de teşekkür ederim.

Kaynak: https://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/dogan-hizlan/bir-ailenin-tarihi-41860368

Bir Ailenin Tarihi-Doğan Hızlan yazısı ilk önce Ahmet Emre Ateş üzerinde ortaya çıktı.

Genç bilim insanı Ahmet Emre Ateş, büyükbabası Prof. Dr. Ahmet Ateş’i ailesinin diğer kişileri ve dostlarıyla beraber kaleme alarak, bir kitap yayınladı. Kitabın başlığı: “Her Sayfası Altın Değerinde: Ahmet Ateş, Ailesi: Hatıralar, Belgeler, Resimler”.

Büyüyen Ay Yayınları’nın hatırat listesinde yer alan kitabı, yayınevi şöyle tanıtıyor:

“İstanbul’da güngörmüş ahşap mobilyaların kitap kokusuyla karıştığı, hatıralarla dolu bir ev. Prof. Ahmet Ateş ve ailesinin evi. Türkiye’de kültür, bilim ve siyaset üçgeninde yaşananların kısa tarihini anlamak açısından önemli bir kesişim noktası.

Bilim dünyası için, ‘Her sayfası altın değerinde olan’ eserleriyle adından bahsettiren Ahmet Ateş’in hayatı, eşi Fikret Ateş’le olan evliliği, çocukları Ertunga Ateş ve Toktamış Ateş’in anıları, elinizdeki bu kitabın paylaşmaya çalıştığı tanıklıklardır. Üç nesildir akademisyen olan bu ailenin yaşam öyküsü, torun Ahmet Emre Ateş tarafından biraz otobiyografik, biraz monografik tarzda kaleme alınmaktadır.

Halide Edip Adıvar’dan Hellmut Ritter’e, Şerafettin Yerlikaya’dan Bernard Lewis’e kadar pek çok önemli isimle yaşanan dostluklar, entelektüel bir dünyanın kapısını aralamamızı sağlar. Bir bilim insanının hayatından yola çıkarak ailesiyle içinde bulunduğu şehrin, toplumun ve ülkenin tarihini yeniden keşfetmekteyiz. Bireysel hatıralar her zamanki gibi bir kez daha kolektif hafızanın oluşmasında önemini göstermektedir. Kitaplar arasında yaşayan bir ailenin, kuşaktan kuşağa aktardıkları bilim, kültür ve politikadaki değişmeyi anlamamız açısından daha ne kadar çarpıcı olabilir ki?”

İktisat ve Toplum Dergisi 131
Sayfa Aralığı: 123-128

Torun Ahmet Emre Ateş’in kaleminden Prof. Ahmet Ateş – Osman Arolat yazısı ilk önce Ahmet Emre Ateş üzerinde ortaya çıktı.